Bobik rzadko widywa\u0142 Labradork\u0119 tak podenerwowan\u0105. Trz\u0119s\u0105cymi si\u0119 \u0142apami, ze \u0142zami w \u015blepiach, pr\u00f3bowa\u0142a przewlec swoje legowisko pod ludzkie \u0142\u00f3\u017cko.
\n– Pom\u00f3\u017c mi! – szczekn\u0119\u0142a. – Ci\u0105gnij z drugiej strony.
\n– Prosz\u0119 bardzo – zgodzi\u0142 si\u0119 szarmancko Bobik, z\u0142apa\u0142 w z\u0119by przeciwleg\u0142y brzeg materaca, wsp\u00f3lnie z s\u0105siadk\u0105 przetaszczy\u0142 go na wskazane miejsce i zada\u0142 nieodzowne w tej sytuacji pytanie.
\n– Mo\u017cesz mi powiedzie\u0107, co tu si\u0119 dzieje?
\n– Jak to, nie wiesz, jaka dzi\u015b data? – j\u0119kn\u0119\u0142a Labradorka, otrzepuj\u0105c si\u0119 z obrzydzeniem, jak po k\u0105pieli w b\u0142otnistym stawie. – S\u0105dny dzie\u0144 dla ps\u00f3w! Wrzaski, \u0142omot, decybele i najgorsze ze wszystkiego – strzelanina do p\u00f3\u017anej nocy. Sama nie wiem, jak ja to co roku wytrzymuj\u0119.
\n– Z trudem? – podsun\u0105\u0142 Bobik uprzejmie.
\n– To bardzo \u0142agodnie zaszczekane. Ja tego w\u0142a\u015bciwie w og\u00f3le nie wytrzymuj\u0119. Umieram z przera\u017cenia. Huk i strza\u0142y to mo\u017ce dobre dla ps\u00f3w my\u015bliwskich, ale na pewno nie dla domowych.
\n– A ja si\u0119 nic a nic nie boj\u0119 – obwie\u015bci\u0142 bu\u0144czucznie Bobik i merdn\u0105\u0142 kilka razy ogonem, \u017ceby da\u0107 widomy znak swojej nieustraszono\u015bci. – Co mi tam wystrza\u0142y!
\nLabradorka chyba po raz pierwszy w \u017cyciu spojrza\u0142a na niego z podziwem.
\n– Serio? – spyta\u0142a na wszelki wypadek, w gruncie rzeczy wiedz\u0105c z g\u00f3ry, jaka b\u0119dzie odpowied\u017a.
\n– Jasne, \u017ce serio – napuszy\u0142 si\u0119 Bobik. – Ani na chwil\u0119 pod \u0142\u00f3\u017cko nie wlez\u0119, tylko ca\u0142y czas b\u0119d\u0119 le\u017ca\u0142 na fotelu. Albo nawet wyjd\u0119 do ogrodu i obszczekam te ca\u0142e star\u0142orsy, kt\u00f3re ludzie b\u0119d\u0105 puszcza\u0107. Poka\u017c\u0119 tym puszczalskim, co to psi honor.
\nPodziw Labradorki zacz\u0105\u0142 si\u0119ga\u0107 niebotycznych wy\u017cyn.
\n– Bobik, ja ci\u0119 dot\u0105d nie zna\u0142am od tej strony – szepn\u0119\u0142a z zawstydzeniem. – Jeste\u015b prawdziwym bohaterem. Wielkim Psem! Jutro powiem o tym wszystkim psom w okolicy, je\u017celi tylko prze\u017cyj\u0119 t\u0119 noc.
\nPrzerwa\u0142a na moment, zawaha\u0142a si\u0119, po czym poprosi\u0142a nie\u015bmia\u0142o i \u017ca\u0142o\u015bnie.
\n– S\u0142uchaj, czy nie m\u00f3g\u0142by\u015b zosta\u0107 dzi\u015b tu, u mnie i trzyma\u0107 mnie za \u0142ap\u0119? Z kim\u015b tak odwa\u017cnym na pewno \u0142atwiej by mi by\u0142o znie\u015b\u0107 to pandemonium. B\u0119dziesz mia\u0142 oczywi\u015bcie nieograniczony dost\u0119p do moich zapas\u00f3w pasztet\u00f3wki.
\n– Ale\u017c oczywi\u015bcie – odpar\u0142 z prostot\u0105 Wielkiego Psa szczeniak, usi\u0142uj\u0105c nie oblizywa\u0107 si\u0119 zbyt ostentacyjnie. Zgodnie z jego przypuszczeniami, bycie bohaterem mia\u0142o niezaprzeczalne zalety. Tak samo zreszt\u0105 jak posiadanie k\u0142apciatych uszu, spod kt\u00f3rych nie wida\u0107 stoper\u00f3w. Mo\u017ce ma\u0142o bohaterskich, ale za to stuprocentowo pewnych. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bobik rzadko widywa\u0142 Labradork\u0119 tak podenerwowan\u0105. Trz\u0119s\u0105cymi si\u0119 \u0142apami, ze \u0142zami w \u015blepiach, pr\u00f3bowa\u0142a przewlec swoje legowisko pod ludzkie \u0142\u00f3\u017cko. – Pom\u00f3\u017c mi! – szczekn\u0119\u0142a. – Ci\u0105gnij z drugiej strony. – Prosz\u0119 bardzo – zgodzi\u0142 si\u0119 szarmancko Bobik, z\u0142apa\u0142 w z\u0119by przeciwleg\u0142y brzeg materaca, wsp\u00f3lnie z s\u0105siadk\u0105 przetaszczy\u0142 go na wskazane miejsce i zada\u0142 nieodzowne w tej sytuacji pytanie. – Mo\u017cesz mi powiedzie\u0107, co tu si\u0119 dzieje? – Jak to, nie wiesz, jaka dzi\u015b data? – j\u0119kn\u0119\u0142a Labradorka, otrzepuj\u0105c si\u0119 z obrzydzeniem, jak po k\u0105pieli w b\u0142otnistym stawie. – S\u0105dny dzie\u0144 dla ps\u00f3w! Wrzaski, \u0142omot, decybele i najgorsze ze wszystkiego […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-950","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/950","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=950"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/950\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":960,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/950\/revisions\/960"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=950"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=950"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=950"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}