Cud wydarzy\u0142 si\u0119 oko\u0142o pi\u0105tej nad ranem, a w ka\u017cdym razie wtedy zosta\u0142 przez magistra Niedowiarskiego odkryty. Znu\u017cony jakim\u015b przeci\u0105gaj\u0105cym si\u0119 sennym koszmarem Niedowiarski j\u0119kn\u0105\u0142, przewr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na lewy bok i na moment otworzy\u0142 oczy. Tkwi\u0105cy w k\u0105cie pokoju \u017curaw wyda\u0142 mu si\u0119 w pierwszej chwili postawionym w niew\u0142a\u015bciwym miejscu parasolem, zamkn\u0105\u0142 wi\u0119c powieki i spr\u00f3bowa\u0142 z powrotem w\u015blizn\u0105\u0107 si\u0119 w sen, licz\u0105c na to, \u017ce tym razem trafi na jego przyjemniejsz\u0105 wersj\u0119. Co\u015b mu jednak nie gra\u0142o i nie pozwala\u0142o tak bez niczego ponownie zachrapa\u0107. Jak na parasol mia\u0142 ten wci\u015bni\u0119ty w k\u0105t obiekt zbyt d\u0142ugi szpic, na g\u00f3rze dziwne rozwichrzenie, a i spogl\u0105daj\u0105ce uwa\u017cnie okr\u0105g\u0142e oko nie nale\u017ca\u0142o do zwyczajowych atrybut\u00f3w sprz\u0119tu przeciwdeszczowego. Przekr\u0119ci\u0142 si\u0119 z powrotem na prawy bok i zaryzykowa\u0142 popatrzenie jeszcze raz.
\n– Co si\u0119 tak gapisz? – odezwa\u0142o si\u0119 ptaszyd\u0142o z odcieniem kpiny w g\u0142osie.
\n– Cud! Rany boskie, cud! – wycharcza\u0142 magister Niedowiarski i zacz\u0105\u0142 szuka\u0107 w swym – trzeba przyzna\u0107, do\u015b\u0107 bezbo\u017cnym – arsenale gest\u00f3w czego\u015b odpowiedniego na tak niecodzienn\u0105 okazj\u0119.
\n– Zgadza si\u0119, cud – potwierdzi\u0142 \u017curaw z nieco udobruchanym wyrazem dzioba. – Zosta\u0142em, \u017ce tak powiem, wydelegowany do podwa\u017cenia twojego racjonalizmu i przywr\u00f3cenia ci\u0119 na \u0142ono, co b\u0119dzie \u015bwiadczy\u0107 o wszechmocy Szefa, czy co\u015b w tym rodzaju. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nie s\u0142ucha\u0142em zbyt dok\u0142adnie, bo zastanawia\u0142em si\u0119 nad kolejnym udoskonaleniem potrawki z \u017cab. No, ale misja to misja, zw\u0142aszcza kiedy za jej niewykonanie tn\u0105 po wyp\u0142acie. Machn\u0105\u0142em skrzyd\u0142em na \u017caby i wzi\u0105\u0142em si\u0119 do roboty. Tylko b\u0105d\u017a uprzejmy mi pom\u00f3c, bo nie chce mi si\u0119 zbyt wiele czasu traci\u0107 na cud trzeciej kolejno\u015bci przekonywania. Wbrew pozorom nie mam ptasiego m\u00f3\u017cd\u017cku i zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce Matka Boska na szybie to ja nie jestem.
\nNiedowiarski bezradnie pokr\u0119ci\u0142 guzikiem od pi\u017camy. Jego do\u015bwiadczenie w dziedzinie cud\u00f3w by\u0142o praktycznie zerowe. Nie bardzo wiedzia\u0142 jak si\u0119 zachowa\u0107, co m\u00f3wi\u0107, jak tytu\u0142owa\u0107 tego – co w powoli dniej\u0105cym \u015bwietle coraz lepiej widzia\u0142 – na poz\u00f3r zwyczajnie \u017curawiego, a w istocie jak\u017ce niezwyk\u0142ego ptaka.
\n– Musz\u0119 si\u0119 z tym jako\u015b pogodzi\u0107 – zamamrota\u0142 sam do siebie. – I chyba co\u015b zrobi\u0107. Nie wypada w og\u00f3le nie zareagowa\u0107 na cud. Potomni by mi tego nie darowali, a o moich wsp\u00f3\u0142czesnych to ju\u017c w og\u00f3le szkoda gada\u0107.
\n– Bystry to ty nie jeste\u015b – stwierdzi\u0142 \u017curaw, spuszczaj\u0105c podkurczon\u0105 nog\u0119 i tupi\u0105c ni\u0105 niecierpliwie w parkiet. – Nawet dla bezbo\u017cnika powinno by\u0107 jasne, co si\u0119 robi w takich razach. Do gazety zadzwo\u0144. Telewizj\u0119 zawiadom. Ludzi zwo\u0142aj. No, mo\u017cesz przedtem troch\u0119 posprz\u0105ta\u0107. To rozwalone wyrko nie zrobi dobrego wra\u017cenia.
\n– Tak, tak, bez w\u0105tpienia – zgodzi\u0142 si\u0119 potulnie Niedowiarski i szybkim ruchem wyg\u0142adzi\u0142 po\u015bciel. – Ale… nie za wcze\u015bnie na dzwonienie?
\n– No co\u015b ty! – obruszy\u0142 si\u0119 \u017curaw. – Jak Szef zarz\u0105dza cud, to ju\u017c jego w tym g\u0142owa, \u017ceby w redakcji kto\u015b by\u0142 na dy\u017curze. Nawet numer ci mog\u0119 poda\u0107, o, prosz\u0119.
\nOfukni\u0119ty magister dr\u017c\u0105c\u0105 r\u0119k\u0105 wystuka\u0142 wskazane cyfry. Rzeczywi\u015bcie, po drugiej stronie przewodu natychmiast kto\u015b si\u0119 odezwa\u0142.
\n– Cud chcia\u0142em zg\u0142osi\u0107 – zachrypia\u0142 magister niepewnie. – \u017burawia tu mam… Co za pytanie? Oczywi\u015bcie, m\u00f3wi ludzkim g\u0142osem. Przecie\u017c inaczej bym nie dzwoni\u0142. Akcent? Normalny, jak wszyscy. Tylko te pi\u00f3ra, dzi\u00f3b i w og\u00f3le… Tak, prosz\u0119 przyjecha\u0107, nawet zaraz. B\u0119d\u0119 czeka\u0142. Niedowiarski, Jasna 15. W oficynie na lewo.
\nOd\u0142o\u017cy\u0142 s\u0142uchawk\u0119 i pytaj\u0105co spojrza\u0142 na wci\u0105\u017c stoj\u0105cego w k\u0105cie ptaka.
\n– Super. Na ten numer zawsze si\u0119 bior\u0105 – zachichota\u0142 \u017curaw z widocznym zadowoleniem.
\n– Jaki numer? – nie zrozumia\u0142 Niedowiarski.
\n– No, z tym ludzkim g\u0142osem. Nie ma dziennikarza, kt\u00f3ry by si\u0119 tym nie podnieci\u0142. A to akurat zwyk\u0142y trik. Technika, nie nadnaturalno\u015b\u0107. Tak naprawd\u0119 cud polega na tym, \u017ce ja jestem najzwyklejszym \u017curawiem studziennym, kt\u00f3ry ju\u017c za kilka godzin b\u0119dzie na ustach wszystkich w kraju. Ale to tylko tobie m\u00f3wi\u0119, bo i tak nie mo\u017cesz z tej wiedzy zrobi\u0107 u\u017cytku. Je\u017celi spr\u00f3bujesz cho\u0107 s\u0142\u00f3wko o tym pisn\u0105\u0107 mediom, wszystkiego si\u0119 wypr\u0119. Szefowi bardzo zale\u017ca\u0142o na tym, \u017ceby mie\u0107 te swoje pi\u0119\u0107 minut.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Cud wydarzy\u0142 si\u0119 oko\u0142o pi\u0105tej nad ranem, a w ka\u017cdym razie wtedy zosta\u0142 przez magistra Niedowiarskiego odkryty. Znu\u017cony jakim\u015b przeci\u0105gaj\u0105cym si\u0119 sennym koszmarem Niedowiarski j\u0119kn\u0105\u0142, przewr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na lewy bok i na moment otworzy\u0142 oczy. Tkwi\u0105cy w k\u0105cie pokoju \u017curaw wyda\u0142 mu si\u0119 w pierwszej chwili postawionym w niew\u0142a\u015bciwym miejscu parasolem, zamkn\u0105\u0142 wi\u0119c powieki i spr\u00f3bowa\u0142 z powrotem w\u015blizn\u0105\u0107 si\u0119 w sen, licz\u0105c na to, \u017ce tym razem trafi na jego przyjemniejsz\u0105 wersj\u0119. Co\u015b mu jednak nie gra\u0142o i nie pozwala\u0142o tak bez niczego ponownie zachrapa\u0107. Jak na parasol mia\u0142 ten wci\u015bni\u0119ty w k\u0105t obiekt zbyt d\u0142ugi szpic, na g\u00f3rze […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-781","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/781","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=781"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/781\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":789,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/781\/revisions\/789"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=781"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=781"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=781"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}