Bobik siedzia\u0142 i gryz\u0142 w zamy\u015bleniu klawiatur\u0119. Labradorka pocz\u0105tkowo nie \u015bmia\u0142a przerywa\u0107 mu tw\u00f3rczej zadumy, ale w ko\u0144cu nie wytrzyma\u0142a i zapyta\u0142a delikatnie:
\n– Nie mia\u0142by\u015b ochoty na wylizanie mojej miski? Po brzegach jeszcze pe\u0142no pasztetu jest.
\n– Nie przeszkadzaj! – szczekn\u0105\u0142 z irytacj\u0105 Bobik. – Nie widzisz, \u017ce zaj\u0119ty jestem? Romansa pisz\u0119. Albo mo\u017ce krymina\u0142a. Jeszcze si\u0119 tak ca\u0142kiem nie zdecydowa\u0142em.
\nLabradorka nie wzi\u0119\u0142a pod uwag\u0119, jak wra\u017cliwi potrafi\u0105 by\u0107 tw\u00f3rcy i wypali\u0142a do\u015b\u0107 obcesowo:
\n– Jeste\u015b pewien, \u017ce piszesz krymina\u0142a, nie krymina\u0142?
\n– Nie wym\u0105drzaj si\u0119, bo ci ju\u017c nigdy salcesona nie dam! – warkn\u0105\u0142 Bobik – A nawet w nosa mog\u0119 przy\u0142o\u017cy\u0107. Ja sam chyba najlepiej nie ca\u0142kiem wiem, co pisz\u0119.
\nSkarcona Labradorka przezornie wesz\u0142a pod st\u00f3\u0142 i kontynuowa\u0142a indagacj\u0119 spod sto\u0142u.
\n– My\u015blisz, \u017ce ju\u017c doros\u0142e\u015b do takich d\u0142ugich form? Nie lepiej by by\u0142o, \u017ceby\u015b zacz\u0105\u0142 od czego\u015b kr\u00f3tszego? Na przyk\u0142ad felieton jaki\u015b m\u00f3g\u0142by\u015b napisa\u0107.
\n– Nie chc\u0119 felietona! – o\u015bwiadczy\u0142 Bobik tonem nieco marudnym.- Ani w og\u00f3le \u017cadnego artyku\u0142a do gazety. Postanowi\u0142em sp\u0142odzi\u0107 prawdziwego hita. No, tego… bezcelera. \u017beby nie mia\u0142 \u017cadnego cela poza nape\u0142nieniem mi kieszeni.
\nLabradorka skrzywi\u0142a si\u0119 z lekkim, ale zauwa\u017calnym niesmakiem.
\n– To mo\u017ce chocia\u017c jaki\u015b poemat? – zaproponowa\u0142a.
\n– Ona chce, \u017cebym poemata napisa\u0142! – zawy\u0142 Bobik \u0142api\u0105c si\u0119 za g\u0142ow\u0119. – Czy ty ju\u017c ca\u0142kiem niedzisiejsza jeste\u015b? Kto takie g\u0142upoty czyta? Jeszcze jakiego\u015b \u017cyciorysa s\u0142awnej postaci czy poradnika kulinarnego, to owszem, ten i \u00f3w do \u0142apy we\u017amie. Krymina\u0142a albo romansa jak najbardziej. Ale wszystko, co wierszowane – do zajezdni. Wydawca nawet nie spojrzy. A o zrobieniu na tym maj\u0105tka nawet nie ma co marzy\u0107.
\n– Bobik, to pisanie krymina\u0142\u00f3w chyba \u017ale na ciebie wp\u0142ywa – powiedzia\u0142a Labradorka z trosk\u0105. – Mo\u017ce ty na razie tylko pisz ten sw\u00f3j blog, a nad reszt\u0105 jeszcze si\u0119 zastan\u00f3w.
\n– No dobrze – zgodzi\u0142 si\u0119 \u0142askawie Bobik. – Zastanowi\u0107 si\u0119 mog\u0119. Ale nie uwa\u017casz, \u017ce powinienem jednak pisa\u0107 bloga?
\n– Tylko czy to aby na pewno jest prawid\u0142owo? – zawaha\u0142a si\u0119 Labradorka.
\n– Mniejsza o prawid\u0142owo\u015b\u0107! – lekcewa\u017c\u0105co machn\u0105\u0142 \u0142ap\u0105 Bobik. – Najwa\u017cniejsze, \u017ce nowocze\u015bnie. Wszytkie r\u00f3wniachy pisz\u0105 teraz bloga. A ja chc\u0119 by\u0107 r\u00f3wniach\u0105, bo inaczej, no wiesz – nie mam szans zrobi\u0107 tego maj\u0105tka. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bobik siedzia\u0142 i gryz\u0142 w zamy\u015bleniu klawiatur\u0119. Labradorka pocz\u0105tkowo nie \u015bmia\u0142a przerywa\u0107 mu tw\u00f3rczej zadumy, ale w ko\u0144cu nie wytrzyma\u0142a i zapyta\u0142a delikatnie: – Nie mia\u0142by\u015b ochoty na wylizanie mojej miski? Po brzegach jeszcze pe\u0142no pasztetu jest. – Nie przeszkadzaj! – szczekn\u0105\u0142 z irytacj\u0105 Bobik. – Nie widzisz, \u017ce zaj\u0119ty jestem? Romansa pisz\u0119. Albo mo\u017ce krymina\u0142a. Jeszcze si\u0119 tak ca\u0142kiem nie zdecydowa\u0142em. Labradorka nie wzi\u0119\u0142a pod uwag\u0119, jak wra\u017cliwi potrafi\u0105 by\u0107 tw\u00f3rcy i wypali\u0142a do\u015b\u0107 obcesowo: – Jeste\u015b pewien, \u017ce piszesz krymina\u0142a, nie krymina\u0142? – Nie wym\u0105drzaj si\u0119, bo ci ju\u017c nigdy salcesona nie dam! – warkn\u0105\u0142 Bobik – A […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-468","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/468","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=468"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/468\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":476,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/468\/revisions\/476"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=468"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=468"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=468"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}