Tak dawno ju\u017c nie by\u0142em w kraju, \u017ce nawet mocne turbulencje, wywo\u0142uj\u0105ce u co wra\u017cliwszych pasa\u017cer\u00f3w niekontrolowane j\u0119ki, zdawa\u0142y mi si\u0119 wsp\u00f3\u0142gra\u0107 z falami moich emocji. Nareszcie dotkn\u0119, pow\u0105cham, poczuj\u0119 w\u0142asnymi zmys\u0142ami wszystkie cywilizacyjne zmiany, kt\u00f3rym pod moj\u0105 nieobecno\u015b\u0107 uleg\u0142a ukochana ojczyzna.
\nWlatywa\u0142em spoza Unii, wi\u0119c po odebraniu baga\u017cu wygrzeba\u0142em z torby paszport i z radosnym podnieceniem rzuci\u0142em si\u0119 do punktu kontroli granicznej. Facet w szklanej budce uj\u0105\u0142 w d\u0142onie m\u00f3j dokument z min\u0105 nieco znudzon\u0105, ale kiedy tylko zerkn\u0105\u0142 na dane osobowe, wyraz twarzy zmieni\u0142 mu si\u0119 na… No w\u0142a\u015bnie, co to by\u0142o? Niech\u0119\u0107, zmieszanie, zawstydzenie, uraza? Co\u015b, czego – mimo niew\u0105tpliwej kulturowej blisko\u015bci – nie umia\u0142em rozszyfrowa\u0107.
\n– Pan \u015awiecki? – zapyta\u0142, marszcz\u0105c okolice nosa i nieznacznie wydymaj\u0105c wargi.
\n– Zgad\u0142 pan – za\u017cartowa\u0142em, po niewczasie przypominaj\u0105c sobie, \u017ce osoby urz\u0119dowe zwykle nie bywaj\u0105 w nadmiernie \u017cartobliwym nastroju. Ale facet w budce na m\u00f3j marny dowcip nawet nie zwr\u00f3ci\u0142 uwagi. Jego mina… Tak, ju\u017c znalaz\u0142em odpowiednie okre\u015blenie. Jego mina by\u0142a frasobliwa.
\n– Niestety, obawiam si\u0119, \u017ce nie b\u0119dzie pan m\u00f3g\u0142 przekroczy\u0107 granicy Rzeczpospolitej Polskiej – powiedzia\u0142 szalenie oficjalnie, jakby zaznaczaj\u0105c, \u017ce on nie od siebie, tylko w imieniu urz\u0119du.
\nZd\u0119bia\u0142em. Zd\u0119bia\u0142em na tyle, \u017ce dopiero po bardzo d\u0142ugiej chwili wydoby\u0142em z siebie bezradne – dlaczego?
\nFrasobliwo\u015b\u0107 na obliczu pogranicznika zacz\u0119\u0142a przeradza\u0107 si\u0119 w zas\u0119pienie. Pokr\u0119ci\u0142 si\u0119 wzrokiem gdzie\u015b ponad moj\u0105 g\u0142ow\u0105, westchn\u0105\u0142, po czym zaryzykowa\u0142 co\u015b w rodzaju nieporadnego wyja\u015bnienia:
\n– Nooo, wie pan… Nie trafi\u0142 pan w odpowiedni czas. Obecnie \u015bwiecko\u015b\u0107 nie jest u nas szczeg\u00f3lnie po\u017c\u0105dana.
\n– Ale ja zawsze dot\u0105d wje\u017cd\u017ca\u0142em bez problemu – zaprotestowa\u0142em rozpaczliwie. – I nikomu to nie przeszkadza\u0142o. A zreszt\u0105 \u015awiecki to bardzo stare nazwisko. Odk\u0105d pami\u0119tam \u015awieccy mieszkali na tej ziemi, a czasem nawet byli niezwykle zas\u0142u\u017ceni…
\n– Pan m\u00f3wi o przesz\u0142o\u015bci – przerwa\u0142 mi sucho pogranicznik. – A ja o tera\u017aniejszo\u015bci i, \u017ce tak powiem, praktyce. Teoretycznie ka\u017cdemu wolno by\u0107 \u015awieckim, ale praktycznie, sam pan wie, r\u00f3\u017cnie bywa. No i akurat jest. Co poradz\u0119, \u017ce na pana pad\u0142o?
\n– Ale to przecie\u017c absurdalne! – wykrzykn\u0105\u0142em, znowu niepomny starej zasady, \u017ce z osobami urz\u0119dowymi k\u0142\u00f3ci\u0107 si\u0119 nie warto. Jasne, to by\u0142 b\u0142\u0105d, bo twarz pogranicznika zastyg\u0142a jak galareta ze \u015bwi\u0144skich ko\u0144czyn.
\n– Raczej powiedzia\u0142bym, \u017ce to naturalne – wycedzi\u0142, ca\u0142ym swym jestestwem daj\u0105c do zrozumienia, \u017ce ten argument uwa\u017ca za ostateczny i zamykaj\u0105cy rozmow\u0119. Ale ja jeszcze nie zamierza\u0142em da\u0107 za wygran\u0105.
\n– Niech pan pomy\u015bli rozs\u0105dnie – zaproponowa\u0142em. – Czy taki go\u015b\u0107 jak ja mo\u017ce w czymkolwiek zaszkodzi\u0107 Rzeczpospolitej? Przecie\u017c ona ma nawet przej\u015bcie graniczne w \u015awiecku i jako\u015b to nie zatrz\u0119s\u0142o jej posadami.
\n– No w\u0142a\u015bnie! – warkn\u0105\u0142 facet w budce, ju\u017c wyra\u017anie zirytowany moim uporem. – Zachodnia granica to jest odpowiednie miejsce dla \u015bwiecko\u015bci. I ani kroku dalej. Pan wybaczy, my mamy pewne pryncypia, nawet je\u015bli pan niezbyt zorientowany.
\n– No i co teraz? – spyta\u0142em jak kretyn, zupe\u0142nie wytr\u0105cony z r\u00f3wnowagi takim obrotem sprawy.
\nZobaczy\u0142em, \u017ce facetowi ul\u017cy\u0142o. Wypu\u015bci\u0142 powietrze ca\u0142kiem ju\u017c niefrasobliwie i odpar\u0142:
\n– A co ma by\u0107? B\u0119dzie jak by\u0142o. No, chyba \u017ce w nast\u0119pnych wyborach przejd\u0105 inne pryncypia. Wtedy to ja pana wpuszcz\u0119 bez problemu, bo z wygl\u0105du to pan nawet sympatyczny. Tylko \u017ce, pan rozumie, ka\u017cdy musi \u017cy\u0107, a o prac\u0119 teraz trudno.
\nZrozumia\u0142em. Zrezygnowany wyci\u0105gn\u0105\u0142em r\u0119k\u0119 po paszport. Urz\u0119dnik wr\u0119czy\u0142 mi go z niemal bolesnym p\u00f3\u0142u\u015bmiechem, po czym niespodziewanie nachyli\u0142 si\u0119 i szepn\u0105\u0142 konfidencjonalnie:
\n– Panie, jakby to ode mnie zale\u017ca\u0142o, ja bym ju\u017c teraz pana wpu\u015bci\u0142. Ale co pan chcesz, s\u0105siedzi patrz\u0105. A jak patrz\u0105, to ja nie mog\u0119 inaczej.
\nZrozumia\u0142em jeszcze bardziej. I zamaszystym kopniakiem odegna\u0142em bezczelny, wydobywaj\u0105cy si\u0119 z okolic mojego brzucha g\u0142os, kt\u00f3ry usi\u0142owa\u0142 twierdzi\u0107, \u017ce nie rozumie ni cholery. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tak dawno ju\u017c nie by\u0142em w kraju, \u017ce nawet mocne turbulencje, wywo\u0142uj\u0105ce u co wra\u017cliwszych pasa\u017cer\u00f3w niekontrolowane j\u0119ki, zdawa\u0142y mi si\u0119 wsp\u00f3\u0142gra\u0107 z falami moich emocji. Nareszcie dotkn\u0119, pow\u0105cham, poczuj\u0119 w\u0142asnymi zmys\u0142ami wszystkie cywilizacyjne zmiany, kt\u00f3rym pod moj\u0105 nieobecno\u015b\u0107 uleg\u0142a ukochana ojczyzna. Wlatywa\u0142em spoza Unii, wi\u0119c po odebraniu baga\u017cu wygrzeba\u0142em z torby paszport i z radosnym podnieceniem rzuci\u0142em si\u0119 do punktu kontroli granicznej. Facet w szklanej budce uj\u0105\u0142 w d\u0142onie m\u00f3j dokument z min\u0105 nieco znudzon\u0105, ale kiedy tylko zerkn\u0105\u0142 na dane osobowe, wyraz twarzy zmieni\u0142 mu si\u0119 na… No w\u0142a\u015bnie, co to by\u0142o? Niech\u0119\u0107, zmieszanie, zawstydzenie, uraza? Co\u015b, czego […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1268","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1268","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1268"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1268\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1274,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1268\/revisions\/1274"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}