M\u0142ody, zdolny inspektor Przebojowski patrzy\u0142 troch\u0119 bezradnie na faceta po drugiej stronie biurka. Nie wygl\u0105da\u0142 ten typ na krezusa, raczej na zabiedzonego niedo\u0142\u0119g\u0119, ale ju\u017c od kilkunastu minut w podnieceniu opowiada\u0142, \u017ce straci\u0142 co\u015b rzekomo strasznie cennego. Podawa\u0142 nawet nazw\u0119, ale Przebojowski nijak nie m\u00f3g\u0142 jej z niczym konkretnym skojarzy\u0107. Pegaz, pegaz… Marka samochodu? Kom\u00f3rka? Nie, w kom\u00f3rkach by\u0142 oblatany, takiej na pewno nie by\u0142o. Mo\u017ce kt\u00f3ry\u015b z tych piekielnie drogich zegark\u00f3w, kt\u00f3re obowi\u0105zkowo nosi\u0142o si\u0119 do mokasyn\u00f3w i bia\u0142ych skarpetek? Ale sk\u0105d u takiego wyp\u0142osza drogi zegarek… Nie, w tej sprawie nie zapowiada\u0142o si\u0119 na szybki sukces, a Przebojowski bardzo nie lubi\u0142, kiedy sukcesy dawa\u0142y na siebie czeka\u0107.
\nWestchn\u0105\u0142 ci\u0119\u017cko i spr\u00f3bowa\u0142 do chaotycznej opowie\u015bci wprowadzi\u0107 nieco urz\u0119dowego \u0142adu.
\n– Jaka by\u0142a warto\u015b\u0107 utraconego przedmiotu? – zapyta\u0142.
\n– Bezcenny by\u0142, panie w\u0142adzo, bezcenny! – j\u0119kn\u0105\u0142 poszkodowany i dramatycznym gestem z\u0142apa\u0142 si\u0119 za g\u0142ow\u0119.
\n– Wie pan, ja co\u015b konkretnego musz\u0119 poda\u0107 – zrobi\u0142 dyplomatyczny unik Przebojowski. – To co, ponad 100 000?
\n– Tak, niech pan wpisze – potulnie zgodzi\u0142 si\u0119 sprowadzony na twardy grunt rzeczywisto\u015bci petent. – I mo\u017ce o nagrodzie co\u015b? Wszystko bym da\u0142, \u017ceby go odzyska\u0107.
\n– O nagrodzie pan mo\u017ce w jakim\u015b og\u0142oszeniu, my si\u0119 tym nie zajmujemy – zby\u0142 go inspektor – Jakie\u015b znaki szczeg\u00f3lne?
\n– Hmm… Bo ja wiem? Normalnie wygl\u0105da\u0142, jak pegaz.
\n– Zadrapania mo\u017ce jakie\u015b mia\u0142? – podsyn\u0105\u0142 sprytnie str\u00f3\u017c prawa, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce w ten spos\u00f3b dowie si\u0119 czego\u015b wi\u0119cej o naturze poszukiwanego obiektu.
\n– A gdzie tam! – oburzy\u0142 si\u0119 mizerak. – Nie dopu\u015bci\u0142bym do tego. Chucha\u0142em na niego i dmucha\u0142em, o dziecko rodzone bym tak nie dba\u0142. No i patrz pan, znikn\u0105\u0142, jak si\u0119 tylko na chwil\u0119 zdrzemn\u0105\u0142em…
\nPrzewiduj\u0105c kolejny potok bez\u0142adnych \u017cal\u00f3w, Przebojowski szybko schroni\u0142 si\u0119 w bezpiecznych ramach formularza.
\n– Kolor? – rzuci\u0142 sucho.
\n– A jaki mia\u0142 by\u0107? – zdziwi\u0142 si\u0119 rozm\u00f3wca. – Bia\u0142y przecie\u017c. Widzia\u0142 pan kiedy pegaza w innym kolorze?
\n– Kolor: bia\u0142y. Znaki szczeg\u00f3lne: brak. – wpisa\u0142 inspektor w rubryki, ignoruj\u0105c pytanie. – Czy ma pan jakie\u015b podejrzenie, kto m\u00f3g\u0142 dokona\u0107 przest\u0119pstwa?
\n– Pewnie, \u017ce mam! – wykrzykn\u0105\u0142 poszkodowany, czerwieniej\u0105c z oburzenia. – Czynniki. Znaczy, w\u0142adza. Bali si\u0119, \u017ce do jego utrzymania b\u0119d\u0105 si\u0119 musieli dok\u0142ada\u0107, to porwali, ukryj\u0105 gdzie\u015b, albo ut\u0142uk\u0105 cichcem i b\u0119d\u0105 mieli spok\u00f3j. A do\u0142o\u017c\u0105 do pi\u0142ki kopanej, bo co im tam skrzyd\u0142a pegaza…
\nPrzebojowski przesta\u0142 mie\u0107 jakiekolwiek w\u0105tpliwo\u015bci. Widzia\u0142 ju\u017c, w co jest grane. Skrzyd\u0142a, no te\u017c sobie wymy\u015bli\u0142… Faceta nale\u017ca\u0142o jak najszybciej sp\u0142awi\u0107, ale tak, \u017ceby go jeszcze bardziej nie rozw\u015bcieczy\u0107.
\n– Pan podpisze tutaj – poprosi\u0142 uprzejmie, wyjmuj\u0105c z drukarki protok\u00f3\u0142. – Zawiadomimy pana o wynikach \u015bledztwa. Pisemnie. Poczt\u0105. Ale wie pan, to mo\u017ce d\u0142ugo potrwa\u0107. Prosz\u0119 si\u0119 nie niecierpliwi\u0107. Do widzenia panu, do widzenia.
\nWcisn\u0105\u0142 cherlawemu osobnikowi w d\u0142o\u0144 kopi\u0119 protoko\u0142u, niemal wypchn\u0105\u0142 go na korytarz, pokaza\u0142 drog\u0119 do wyj\u015bcia i z ulg\u0105 zrobi\u0142 kilka krok\u00f3w w odwrotnym kierunku, udaj\u0105c, \u017ce ma bardzo wa\u017cn\u0105 spraw\u0119 do przechodz\u0105cego akurat kolegi.
\n– Kto to by\u0142? – spyta\u0142 cicho kolega, wskazuj\u0105c podbr\u00f3dkiem na niemrawo oddalaj\u0105cego si\u0119 petenta.
\n– To? Jaki\u015b wariat – machn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105 Przebojowski. – Wm\u00f3wi\u0142 sobie, \u017ce mu kto\u015b samolot r\u0105bn\u0105\u0142. I oczywi\u015bcie, jak zwykle, wszystkiemu winna jest w\u0142adza. Te\u017c takich na pewno znasz. Jedyny spos\u00f3b na nich, to obieca\u0107, \u017ce si\u0119 wszystko za\u0142atwi, a jak zamkn\u0105 drzwi, wi\u0119cej o nich nie my\u015ble\u0107. Jeszcze tylko by tego brakowa\u0142o, \u017ceby\u015bmy si\u0119 przejmowali wariatami, kt\u00f3rzy nam opowiadaj\u0105 o swoich bezcennych… tych, no… pegazach. Jutro pewnie przyjdzie opowiada\u0107, \u017ce mu Wawel drutni\u0119to. I te\u017c w\u0142adza b\u0119dzie winna.
\n– Co racja, to racja! – potwierdzi\u0142 stanowczo kolega. – Wariatami i to jeszcze pod gazem naprawd\u0119 nie ma si\u0119 co przejmowa\u0107. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
M\u0142ody, zdolny inspektor Przebojowski patrzy\u0142 troch\u0119 bezradnie na faceta po drugiej stronie biurka. Nie wygl\u0105da\u0142 ten typ na krezusa, raczej na zabiedzonego niedo\u0142\u0119g\u0119, ale ju\u017c od kilkunastu minut w podnieceniu opowiada\u0142, \u017ce straci\u0142 co\u015b rzekomo strasznie cennego. Podawa\u0142 nawet nazw\u0119, ale Przebojowski nijak nie m\u00f3g\u0142 jej z niczym konkretnym skojarzy\u0107. Pegaz, pegaz… Marka samochodu? Kom\u00f3rka? Nie, w kom\u00f3rkach by\u0142 oblatany, takiej na pewno nie by\u0142o. Mo\u017ce kt\u00f3ry\u015b z tych piekielnie drogich zegark\u00f3w, kt\u00f3re obowi\u0105zkowo nosi\u0142o si\u0119 do mokasyn\u00f3w i bia\u0142ych skarpetek? Ale sk\u0105d u takiego wyp\u0142osza drogi zegarek… Nie, w tej sprawie nie zapowiada\u0142o si\u0119 na szybki sukces, a Przebojowski […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1086","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1086","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1086"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1086\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1091,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1086\/revisions\/1091"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1086"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1086"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1086"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}