Jako diskd\u017cokej i autor zosta\u0142em zaproszony do Mannheim, \u017ceby wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach z okazji czterechsetlecia miasta. Atmosfera w Mannheim by\u0142a radosna i swobodna, ka\u017cdego dnia odbywa\u0142o si\u0119 jakie\u015b spotkanie autorskie albo koncert, a ulice by\u0142y pe\u0142ne spaceruj\u0105cej publiki, tak jakby mieszka\u0144cy chcieli powiedzie\u0107 sobie i \u015bwiatu: czterysta lat ci\u0119\u017cko harowali\u015bmy, teraz robimy pauz\u0119 i pozwalamy sobie na odrobin\u0119 zabawy. Przyj\u0119cie artyst\u00f3w by\u0142o stosownie do tego szczodre. W pokoju hotelowym czeka\u0142a na mnie ca\u0142a masa prezent\u00f3w: talerz z owocami, tabliczka bia\u0142ej czekolady, przewodnik turystyczny po Mannheim i okolicy, wydany przez Mannheimskie Towarzystwo Ruchu Drogowego, do tego butelka regionalnego wina i du\u017cy s\u0142\u00f3j pasztet\u00f3wki, kt\u00f3ry le\u017ca\u0142 na poduszce i z pocz\u0105tku nieco mnie zirytowa\u0142. Zwykle znajduje si\u0119 na poduszce pralink\u0119, no, najwy\u017cej ciasteczko, ale jeszcze nigdy nie widzia\u0142em, \u017ceby go\u015bcie hotelowi byli obdarowywani pasztet\u00f3wk\u0105. Mo\u017ce zapomnia\u0142 jej jaki\u015b inny go\u015b\u0107, zastanawia\u0142em si\u0119, jaki\u015b perwersyjny podr\u00f3\u017cnik, kt\u00f3ry je\u017adzi\u0142 po \u015bwiecie i wsz\u0119dzie bra\u0142 ze sob\u0105 do \u0142\u00f3\u017cka w\u0119dliny miejscowego wyrobu? Ale s\u0142oik wygl\u0105da\u0142 na \u015bwie\u017cy i nieu\u017cywany. Popyta\u0142em innych koleg\u00f3w, autor\u00f3w i did\u017cej\u00f3w – oni te\u017c dostali pasztet\u00f3wk\u0119. Wi\u0119c to rzeczywi\u015bcie by\u0142 prezent. I im d\u0142u\u017cej o tym my\u015bla\u0142em, tym bardziej podoba\u0142 mi si\u0119 ten oryginalny pomys\u0142.<\/p>\n
Dlaczego w\u0142a\u015bciwie nie? – my\u015bla\u0142em. Mo\u017ce pasztet\u00f3wka jest tu lokaln\u0105 osobliwo\u015bci\u0105, znakiem rozpoznawczym miasta, symbolem, z kt\u00f3rym wszyscy mieszka\u0144cy miasta identyfikuj\u0105 si\u0119 od ponad czterystu lat? Mo\u017ce pasztet\u00f3wka jest czym\u015b w rodzaju tutejszego zwierz\u0119cia herbowego? Uda\u0142o mi si\u0119 wr\u0119cz odnale\u017a\u0107 g\u0142\u0119bok\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 w decyzji umieszczenia pasztet\u00f3wki w herbie miasta. Pe\u0142ni\u0105ce zwykle t\u0119 rol\u0119 zwierz\u0119ta, te dumne stworzenia ze skrzyd\u0142ami i ogonami, dwug\u0142owe or\u0142y, nied\u017awiedzie i smoki, lwy i mewy, wymiera\u0142y wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej, albo by\u0142y przerabiane na pasztet\u00f3wk\u0119, kt\u00f3ra – w\u0142a\u015bciwie przyrz\u0105dzona – trzyma\u0142a si\u0119 w s\u0142oju przez wieczno\u015b\u0107. Wszystko wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej stawa\u0142o si\u0119 pasztet\u00f3wk\u0105, o ile jako pasztet\u00f3wka ju\u017c nie przysz\u0142o na \u015bwiat.<\/p>\n
Z tymi optymistycznymi my\u015blami wetkn\u0105\u0142em s\u0142\u00f3j do torby podr\u00f3\u017cnej. By\u0142em mocno zdeterminowany, \u017ceby zabra\u0107 go ze sob\u0105 do Berlina. Wino i czekolada nie wzbudzi\u0142y mojej nami\u0119tno\u015bci, ale pasztet\u00f3wka mog\u0142a mi si\u0119 w domu przyda\u0107. Moja \u017cona podczas Wiekiego Postu przesta\u0142a je\u015b\u0107 mi\u0119so, co przysz\u0142o jej zdumiewaj\u0105co \u0142atwo, znacznie \u0142atwiej, ni\u017c rzucenie palenia. By\u0142o to w og\u00f3le jej pierwsze udane podej\u015bcie do ascezy. Ale post min\u0105\u0142, a \u017cona pozosta\u0142a wegetariank\u0105, w zwi\u0105zku z czym nie kupowa\u0142a wcale mi\u0119sa. Ja nie mia\u0142em czasu, \u017ceby chodzi\u0107 na zakupy, by\u0142em wi\u0119c skazany na niedobrowolny wsp\u00f3\u0142wegetarianizm. A jako przymusowy wegetarianin by\u0142em tym s\u0142ojem pasztet\u00f3wki niezmiernie uradowany i z rado\u015bci\u0105 odmalowywa\u0142em sobie obrazy spo\u017cywania na \u015bniadanie tego rzadkiego herbowego zwierza w formie pasztetu.<\/p>\n
Moi koledzy opu\u015bcili Mannheim poci\u0105giem, ale ja chcia\u0142em lecie\u0107. Lotnisko w Mannheim jest mikrosopijnie ma\u0142e, ale im mniejsze lotnisko, tym ostrzejsi kontrolerzy. Zaraz zabrali si\u0119 do rozk\u0142adania mojego baga\u017cu podr\u0119cznego na czynniki pierwsze, wyci\u0105gn\u0119li zwierz\u0119 herbowe z torby i ca\u0142kiem serio o\u015bwiadczyli, \u017ce pasztet\u00f3wka lecie\u0107 nie mo\u017ce.<\/p>\n
– Pan przecie\u017c cz\u0119sto lata, Herr Kaminer, i na pewno pan wie, \u017ce nie wolno bra\u0107 na pok\u0142ad p\u0142yn\u00f3w powy\u017cej stu mililitr\u00f3w, nawet perfum – wyja\u015bni\u0142 mi szef ochrony.
\n– Ale\u017c, niech pan pozwoli! – oburzy\u0142em si\u0119 g\u0142o\u015bno – Pasztet\u00f3wka nie jest perfum\u0105 i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie jest p\u0142ynem! Niech pan sam popatrzy, jest ca\u0142kiem twarda!
\n– Zgodnie z naszymi przepisami pasztet\u00f3wka jest p\u0142ynem – machn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105 szef ochrony.
\nKolejka za moimi plecami wpad\u0142a w pop\u0142och.
\n– No, to ju\u017c naprawd\u0119 niemo\u017cliwe! – zaprotestowa\u0142 za\u017cywny biznesmen ze sporym kuferkiem, prawdopodobnie po brzegi wy\u0142adowanym pasztet\u00f3wk\u0105.
\nW powietrzu wisia\u0142o niezadowolenie, rewolucyjny nastr\u00f3j mas mo\u017cna by\u0142o dos\u0142ownie poczu\u0107 nosem.
\n– W ostatnim czasie zgodzili\u015bmy si\u0119 na ograniczenie wielu obywatelskich wolno\u015bci – zauwa\u017cy\u0142y unisono dwie starsze panie – bo w ko\u0144cu trzeba jako\u015b stawia\u0107 czo\u0142a terrorystom, gdzie\u015b jednak musz\u0105 by\u0107 granice.
\n– I nie mo\u017cna tak \u0142atwo poddawa\u0107 znaku herbowego – wmiesza\u0142em si\u0119, ale nie wydawa\u0142o si\u0119, \u017ceby kto\u015b mnie zrozumia\u0142.
\n– Co ja mog\u0119 na to poradzi\u0107? Ja nie wymy\u015blam przepis\u00f3w. To wszystko przychodzi z g\u00f3ry – szef ochrony wskaza\u0142 g\u0142ow\u0105 w kierunku nieba, jakby polecenia dostawa\u0142 w prostej linii od samego Pana Boga. – Twar\u00f3g to te\u017c p\u0142yn – ci\u0105gn\u0105\u0142. Kolejka zaszemra\u0142a i zacz\u0119\u0142a nieprzyja\u017anie sarka\u0107. – Mielonka wieprzowa wed\u0142ug przepis\u00f3w te\u017c jest p\u0142ynem – nie ust\u0119powa\u0142 szef ochrony. – Nutella! Karma dla kot\u00f3w! Marmolada…!
\n– Niech pan przestanie! – powiedzia\u0142em. – Robi mi si\u0119 niedobrze.
\n– Czy mamy przechowa\u0107 pa\u0144sk\u0105 pasztet\u00f3wk\u0119 do czasu, kiedy b\u0119dzie pan znowu lecia\u0142? – zapyta\u0142a mnie uprzejmie jego wsp\u00f3\u0142pracownica. – Czy te\u017c woli pan sam przes\u0142a\u0107 s\u0142\u00f3j do domu poczt\u0105?
\n– Mo\u017cecie go wyrzuci\u0107! – sykn\u0105\u0142em i wrzuci\u0142em moje pozosta\u0142e rzeczy z powrotem do torby. – Je\u017celi pasztet\u00f3wka jest p\u0142ynem, to ju\u017c mi na niej przesta\u0142o zale\u017ce\u0107 – o\u015bwiadczy\u0142em dumnie i poszed\u0142em do samolotu. <\/p>\n
Prze\u0142o\u017cy\u0142 Pies Bobik<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wladimir Kaminer Jako diskd\u017cokej i autor zosta\u0142em zaproszony do Mannheim, \u017ceby wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach z okazji czterechsetlecia miasta. Atmosfera w Mannheim by\u0142a radosna i swobodna, ka\u017cdego dnia odbywa\u0142o si\u0119 jakie\u015b spotkanie autorskie albo koncert, a ulice by\u0142y pe\u0142ne spaceruj\u0105cej publiki, tak jakby mieszka\u0144cy chcieli powiedzie\u0107 sobie i \u015bwiatu: czterysta lat ci\u0119\u017cko harowali\u015bmy, teraz robimy pauz\u0119 i pozwalamy sobie na odrobin\u0119 zabawy. Przyj\u0119cie artyst\u00f3w by\u0142o stosownie do tego szczodre. W pokoju hotelowym czeka\u0142a na mnie ca\u0142a masa prezent\u00f3w: talerz z owocami, tabliczka bia\u0142ej czekolady, przewodnik turystyczny po Mannheim i okolicy, wydany przez Mannheimskie Towarzystwo Ruchu Drogowego, do tego butelka regionalnego […]<\/p>\n","protected":false},"author":274,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1417","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1417","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/274"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1417"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1417\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1431,"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1417\/revisions\/1431"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog-bobika.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1417"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}